Beste huisarts.nl,

Ik zit met een probleem en ik kan het niet oplossen en voel me machteloos. Ik vertel maar het hele verhaal, sorry als dit niet de bedoeling is.

Laat ik bij het begin beginnen. Ik ben nu al vele jaren bij mijn vrindin, al sinds de middelbare school. Op de middelbare school besteedde ze enorm veel tijd aan haar huiswerk, ze was erg precies, en had hierdoor ook geen tijd voor hobbies en vrienden. Ik heb haar toen leren kennen en school vond ze toen ook belangrijker dan mij. Ik accepteerde dat en snapte het ook wel. Ik liet haar haarzelf zijn en gaf haar graag haar zin. Dan was ze altijd het vrolijkst. Dit heb ik wellicht niet slim aangepakt maar kan ik niet meer terugdraaien.

Mijn vriendin heeft al enkele jaren last van zeer ernstige angsten, stress en piekergedachten. Dit in combinatie met controledwang. Het beheerst ons hele leven. Ze heeft veel regeltjes waar we ons allebei aan moeten houden en ze kan zich ook niet meer actief krijgen om dingen te doen. Ik hou me aan alle regeltjes want zo ben ik, erg meegaand en weinig tegem gas geven.

Ze werkt niet, heeft geen hobbies en weinig vrienden en doet in het huishouden ook niet veel (meer). Dit betekent dat ik eigenlijk alles moet doen, maar dat geeft niet want zonder haar zou ik dit allemaal ook moeten doen.

We hebben nu sinds 2 jaar al veel geprobeerd; namelijk eerst dat ze het zelf oplost, daarma het samen en met haar moeder het proberen op te lossen, daarna via een anti angst programma en daarna een anti stress programma met relaxatie oefeningen.. Het heeft allemaal wel wat geholpen, maar het blijft ons leven beheersen. Het komt steeds terug.

Ze geeft het probleem sinds een tijdje wel zelf toe en ze zegt dat ze dit zo ook niet voor mij en ons meer wil.

Ze wil nu sinds een paar dagen echt dat het opgelost is, vooral ook voor mij. Echter weten we niet meer hoe. Een psycholoog was het volgende wat bij me opkomy maar ze zegt zelf al dat als ze dan thuis is dat ze het toch niet los kan laten. Dat was bij die vorige programmas ook het geval.

De enige oplossing die ze zelf nog ziet is een opvang of kliniek. Maar daar zijn zoveel verschillende van dat we er niet uitkomen en ze ziet daar erg tegen op. Dat lijkt haar wel echt heel eng en ze wil ook niet dat haar hele familie het te weten komt.

Verder weet ze niet precies wat dat inhoud en of ze daar zomaar voor in aanmerking komt.

Ik het begrepen dat alle (verzekerde) psychische hulp bij de huisarts begint. Klopt dat?

Echter zijn we pas sinds kort verhuisd en hebben we hier een huisarts die ze nog helemaal niet kent en die huisarts kent haar ook niet. Dat is ook weer een heel obstakel voor haar.

Ik weet niet wat ik nu kan doen, ik kan haar nergens toe dwingen en ik weet ook niet wat de beste oplossing is.

Hopelijk heeft u de tijd dit alles door te lezen en kunt u me persoonlijk advies geven. We zijn ten einde raad.

Ze zegt dat ze zo graag (weer) normaal wil zijn. Dat doet me zoveel pijn want ik kan het niet voor haar oplossen.