- Anoniem
Een gesprek gaat voor mij niet en ook niet als ik iemand laat mee gaan of iemand anders het helemaal voor me laat doen en niet eens mee zou hoeven. Dat gaat allemaal ook al niet.
Het gaat niet over een re-eintegratie traject. Ik KAN niet werken, dat is onvermogen, onkunde,heeft niks met te maken met niet willen.
Maar hun insteek/idee is dus wel altijd/meestal een re-integratie traject?Ik heb gewoon helemaal niets van inkomen…. Dus weet het allemaal niet meer
AnoniemEr blijft bij het UWV maar over ons grenzen en kunnen heen gewalst worden en we worden niet begrepen / serieus genomen!
AnoniemIk word hier ook enorm overschat.
Ik kan geen contact opnemen met UWV en ga dat ook niet doen. Die andere persoon heeft dat wel gedaan en dat maakt alleen dat ze er niet bij stil staan dat het niet gaat. En dan blijven ze steeds op hun manier door gaan. En over je grenzen en kunnen en beperkingen heen gaan.
Afspraken/gesprekken zijn voor mij echt niet mogelijk. Dus moet het op HELE een andere manierAnoniemHeel vervelend dat dit jou ervaring met het UWV is.
Zelf ben ik er wel goed geholpen en begeleid nadat mijn werkgever mij wilde ontslaan vanwege lichamelijke klachten.
Mijn ervaring is dat in gesprek gaan bij meningsverschillen wel werkt, dat als je zelf netjes blijft meewerken en het door het UWV uitgestippelde pad volgt, er ook wel naar je geluisterd wordt.Of er altijd een reïntegratie traject volgt en of dat in jou specifieke geval zo zal zijn,kan alleen een medewerker van het UWV je vertellen.
En dan kun je in zo’n gesprek beter niet gelijk gaan roepen dat je echt niet kunt werken.
Hoor ze aan, luister wat ze van je verwachten en kom dan met onderbouwde argumenten waarom dat niet kan.
Als je psychologisch onderzocht wordt en daaruit komt dat je echt geen enkele vorm van arbeid kunt doen,zullen ze dat moeten accepteren.
Maar je kunt niet verwachten dat ze je een uitkering gaan geven zonder 100% zeker te weten dat je daar echt helemaal niks voor terug kunt doen.
Voor iedere uitkering geldt dat daar regels aangebonden zijn,of dat nou via het UWV is ,via een werkgever is of bijstand via de gemeente.En ik ben het helemaal met je eens dat zo’n proces energie vreet!
Maar uiteindelijk doe je het voor jezelf, om een inkomen proberen te krijgen zodat je jezelf redden kunt.
Ik weet niet of je online je aanvraag voor een uitkering kunt invullen?
Begin anders daarmee kijk dan stap voor stap verder.
Als je geluk hebt,gaat de communicatie i.v.m. de Corona eerst misschien wel via de mail i.p.v. op afspraak.
Maar probeer in elk geval de eerste stap te zetten.
Pas daarna kun je zien en oordelen hoe het verder gaat. Afhaken kun je altijd nog,maar als je niks probeert, weet je ook zeker dat je er niks bij winnen gaat……AnoniemOok hier word ik weer totaal niet begrepen.
In gesprek gaan gaat juist niet ….ik heb ook geen onderbouwen de argumenten. Contact en communicatie gaat voor mij gewoon niet …. het is verkeerd begrepen dat dat proces energie vreet, dat bedoelde ik niet… Kijk en zo gaat het dus altijd bij mij.
Het gaat niet over meewerken, het is onkunde en onvermogen en kan mezelf amper in leven houden. Enige wat ik doe is eten opeten 3-4x per dan en over douchen of afspoelen doe ik al een uur of 3, ook geen ontprikkeling of ontspanning. Iedere dag is ondraaglijk en alleen maar vechten en heb ook structureel iedere nacht te weinig slaap.
Ik ga niet psychologisch onderzocht worden.
Hoe gaan ze daar dan 100% zeker achter komen dat het niet kan,ik snap niet wat je bedoelt?
Nee de aanvraag online invullen gaat voor mij ook al niet. Heb dit al grondig bekeken en geprobeerd.
Ik vind die laatste zin echt heel vervelend. Raak ik helemaal overprikkeld/van slag van. Kan het niet uitleggen.
AnoniemHet was absoluut niet vervelend bedoeld hoor!!!
Maar juist als aanmoediging om toch de stap te zetten om toch te proberen achter die uitkering aan te gaan.Ik weet ook niet wat ik nog kan zeggen om je verder te helpen.
Want die uitkering ga je niet vanzelf krijgen helaas.
Daar zal of jij zelf, of iemand die door jou gemachtigd is,de benodigde formulieren voor in moeten vullen.
En daarna de daarop volgende stappen uitvoeren die er van de aanvrager gevraagd worden.
Zo werkt het nu eenmaal, dat zijn de regels van het UWV en die moet iedereen nu eenmaal volgen,hoe moeilijk of vervelend dat is.Het enige wat ik nog bedenken kan, is misschien via een bijstandsconsulent van de gemeente waar je woont, hulp vragen.
Misschien kunnen die je verder helpen of je dingen uit handen nemen die je zelf moeilijk vindt.AnoniemHet is gewoon heel vervelend dat ik steeds weer overschat word (dit gebeurde eerst ook altijd door mezelf, tegenwoordig probeer ik beter bij mijn grenzen en kunnen stil te staan, en erachter te komen, en dat ook aan te geven).
Dat overschatten is gewoon heel erg vervelend ook dat dan steeds door iedereen gezegd wordt bepaalde dingen gewoon verplichte stappen/regels zijn ofzo. Voor mij gaan die dingen niet door onvermogen, onkunde en beperkingen … Niet dat ik niet wil of me aanstel ofzo. Een aanmoediging heb ik niets aan, ik kan het gewoon niet. Dat vind ik zelf ook al heel erg.
Dit is niet vervelend bedoeld!!
AnoniemDat snap ik hoor,dat je het niet vervelend bedoelt.
Maar het systeem in Nederland houdt nu eenmaal geen rekening met mensen die buiten de “normale” kaders vallen.
Daarom is het voor jou ontzettend belangrijk dat een psychiater jou klachten erkend en bevestigd.
Dan heb je een diagnose,dan bestaat jou probleem echt.
Snap hoe ik dat bedoel?
Jij kunt 100x keer zeggen wat jou probleem is,maar zij willen het horen van iemand die daar voor gestudeerd heeft voor ze het mogen gelovenAnoniemMaar het systeem in Nederland houdt nu eenmaal geen rekening met mensen die buiten de “normale” kaders vallen.
Ja en dat slaat juist nergens op. UWV zou dat juist wel moeten en kunnen doen.Daarom is het voor jou ontzettend belangrijk dat een psychiater jou klachten erkend en bevestigd.
Dan heb je een diagnose,dan bestaat jou probleem echt.
Snap hoe ik dat bedoel?
Jij kunt 100x keer zeggen wat jou probleem is,maar zij willen het horen van iemand die daar voor gestudeerd heeft voor ze het mogen geloven
Ik weet niet wat mijn klachten zijn en ik word niet psychologisch onderzocht. Ook dat gaat voor mij niet namelijk.AnoniemDan weet ik niet meer wat ik er verder nog zeggen kan.
Behalve dat ik het met je eens ben dat het systeem anders zou moeten/kunnen werken.
Maar dat doet het niet,dus daar heb je ook niks aan.AnoniemMag ik je nog 1 ding vragen?
Je hoeft geen antwoord te geven,maar misschien kun je er wat mee….Wat gebeurt er als jij op gesprek moet?
Gebeurt er dan iets in jou hoofd,waar alleen jijzelf iets van merkt of ziet je gesprekspartner het ook? Door bijvoorbeeld jou reactie,gedrag of lichaamstaal?Want als de gesprekspartner het ook kan waarnemen, zou je misschien met een psychiater niet eens in gesprek hoeven gaan.
Dan zou misschien een observatie van jou reactie op het feit dat je daar op gesprek bent,een formulier voor het UWV op kunnen leveren.Dit weet ik natuurlijk niet zeker,maar ik wilde het toch nog even delen.